ΠΑΣΧΑ 2017



Δεν μπόρεσα σε κανένα ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ  να απαντήσω ΑΛΗΘΩΣ..σήμερα

έλεγα μόνο  ΜΑΚΑΡΙ ..ΕΙΘΕ

Και καταλήξαμε το μεσημεράκι σε μια μεσαυλή ..φίσκα στους λεμονανθούς σε μία δίπατη μονοκατοικία στη Νέα Σμύρνη..
Τα δύο αδέλφια μένουν εκεί με τις οικογένειές τους και τη γραία μάνα ..  κυρά ΕΛΕΝΗ ..85 ετών

Κατά τις μία έτοιμο το κοκορέτσι..απίθανο.. αστειάκια ,παρεούλα και κρασάκι..

Η κυρά Ελένη με γεροντική άνοια η κάτι τέτοιο στον κόσμο της..κάθε τόσο έλεγε: φτάσαμε στην στάση μας πες στον οδηγό να σταματήσει  να κατεβούμε..

στον γιό της έλεγε: ποιος είσθε κύριε??  ..για την κόρη της με ρωτούσε συνέχεια ..ποιά είναι η κοπέλα??….κοκ

γλυκειά γριούλα ..τριάντα κιλά ..μια μινιατούρα..με ένα δοντάκι μπροστά και λίγα μαλάκια..

εμένα με έθλιβε η κυρά Ελένη ….οι δικοί της  όμως το είχαν συνηθίσει  τόσο ..που ο γιός της  μάλιστα  με πολύ χιούμορ  …έχει βρεί  και ένα κόλπο να επικοινωνεί μαζί της …το τραγούδι «τριάντα παλικάρια από την Λειβαδιά»…μόλις το ξεκίναγε ο γιός .απο κοντά και η μάνα  ασχέτως άνοιας ..το τραγούδαγαν μαζί σε πλήρη σύμπνοια..και χωρίς παραφωνίες..

μού έλεγε ο γιός της ότι μ΄αυτό το τραγούδι μπορεί και κάνει τα πάντα μαζί της …δηλαδή μόλις της λέει το τραγούδι και της ζητάει να κάνουν κάτι ..μπάνιο ,τουαλέτα κλπ …αμέσως επικοινωνεί και συνεργάζεται..

ποιος να ξέρει ..στους δαιδάλους των εγκεφαλικών νευρώνων της ....τι σηματοδοτεί το τραγουδάκι αυτό το δημοτικό..που είναι ο μόνος σύνδεσμός της με τα παιδιά της..

όμως παρά το χιούμορ  του γιού και τη γλυκύτητα που έβγαζε η γριούλα ..εγώ εφυγα από εκεί με μια πέτρα στην ψυχή μου..  γιατί να γινόμαστε έτσι στα γεράματα σκεφτόμουν…... αμέσως μετά θυμήθηκα τον καθηγητή  ΚΡΙΑΡΑ που στα 105 του μιλούσε σε συνεντεύξεις του για τον έρωτα ..και ίσιωσα λίγο..σκέφτηκα ότι ο καθένας θα έχει το δικό του τέλος..άγνωστο βέβαια ποιο..άρα ας χαρούμε λίγο το παρόν..






Στα εξ αδιαιρέτου








H  κα Ζέττα ζεί μόνη σε ισόγειο καλοβαμένο και καλοβαλμένο με μια μουσμουλιά και μια πασχαλιά στην αυλίτσα του.  Στο στενάκι των   «εξ αδιαιρέτου»  ,στην Αργυρούπολη. Μοδίστρα  γνωστή ζεί απ΄το ράψιμο. Γυαλιά μπατομπούκαλα, καμπούρα, απροσδιορίστου ηλικίας , με μουστακάκι της εμμηνόπαυσης απείραχτο .
Ένα αχνό απροσδιόριστο γελάκι ζωγραφισμένο μόνιμα στο πρόσωπο. Αυτό το εξ ανάγκης ,το βιασμένο για να επιβιώσει στο επάγγελμα. Πως λένε στις δημόσιες σχέσεις ..πρόσχαροι με τους πελάτες. Χήρεψε νέα και έμεινε μόνη με το μονάκριβο γιό της το Στέλιο. Απάνω του άδειασε όλο το συναισθηματικό της φορτίο. Με καλούδια και με σκουπίδια. Φαίνεται ότι τα σκουπίδια ήταν περισσότερο και ο Στελλάκης της ξεκίνησε από μπιρίτσες και στα 22 έκανε την πρώτη εισαγωγή σε κλινική για αποτοξίνωση απ΄το αλκοολίκι.
Δούλευε και νύχτα η κα Ζέττα να πληρώσει την ακριβή κλινική στην Γλυφάδα.
Τζίφος όμως ,βγήκε και σε ένα εξάμηνο κύλησε χειρότερα. Απ΄τις δέκα το πρωί άρχιζαν τα όργανα στο στενάκι ..  στα εξ αδιαιρέτου.
Ο Στέλιος με το που έπινε τα πρώτα άρχιζε το βρισίδι στην κυρά Ζέττα. Της επιτίθετο μόλις έβλεπε ότι δεν ερχόταν κανένας να τη βοηθήσει στο μαρτύριο. Μια μέρα μπήκε σε ένα σταματημένο αμάξι που είχε τα κλειδιά επάνω ,έβαλε μπρός και όπως ήταν μεθυσμένος το στούκαρε στον τοίχο της γωνιακής πολυκατοικίας ..ευτυχώς ήταν 11 το πρωί και τα παιδιά ήταν στο σχολείο..αλλιώς…

Λυπήθηκε ο ιδιοκτήτης-γείτονας την κυρά Ζέττα και δεν έκανε τίποτα..

Το μαρτύριο συνεχίσθηκε για 2-3 χρόνια ακόμη  και μεγάλο συμπαραστάτη είχε η κυρά Ζέττα την αδελφή της  που έμεινε  παραδίπλα και μόλις άκουγε το βρισίδι έτρεχε και προσπαθούσε και γαλήνευε λίγο τον άρρωστο..

Αλλες δυό η τρείς απόπειρες για αποτοξίνωση..τίποτα

Ωσπου μια  μέρα δεν ξανακούσθηκε ο Στέλιος..και δεν ρώτησε και κανένας στην γειτονιά τι απέγινε…μα ούτε και η κυρά Ζέττα  άφηνε περιθώριο να ρωτήσεις  τι απέγινε…
άνθρωποι  «στα αζήτητα».

BAYSWATER

Σε ένα ημιυπόγειο  με το καγκελάκι το μαύρο της κουπαστής στα σκαλάκια  της εισόδου.
  Μια πινακίδα στα αγγλικά  ενημέρωνε τον περαστικό ότι εκεί έζησε ο Αλεξανδρινός ποιητής  το 1871 μέχρι το 1876.

Όπως περπάταγα  φορτωμένη με τις σακκούλες απ΄ το σούπερ-μάρκετ, απόγευμα  βροχερό εκεί στο Λονδίνο ...στο BAYSWATER.

Σάστισα και κοντοστάθηκα ακούμπησα στο βρεγμένο πεζοδρόμιο τις σακκούλες για να ξαναδιαβάσω την πινακίδα …να βεβαιωθώ.

Ανήλιαγα, βροχερά και  θλιβερά αυτά τα ημιυπόγεια στο Λονδίνο σήμερα.
Υποθέτω ότι και τότε έτσι ήταν …δεν ξέρω.

Αφού ξαπόστασα  λιγάκι απ΄την στάση πούκανα..ξαναζαλώθηκα τις τσάντες και συνέχισα ..

Οι άνθρωποι φεύγουμε  ..μένουν πίσω τα σπίτια….που κουρνιάσαμε … σαν τα πουλιά …και εμείς.