BAYSWATER

Σε ένα ημιυπόγειο  με το καγκελάκι το μαύρο της κουπαστής στα σκαλάκια  της εισόδου.
  Μια πινακίδα στα αγγλικά  ενημέρωνε τον περαστικό ότι εκεί έζησε ο Αλεξανδρινός ποιητής  το 1871 μέχρι το 1876.

Όπως περπάταγα  φορτωμένη με τις σακκούλες απ΄ το σούπερ-μάρκετ, απόγευμα  βροχερό εκεί στο Λονδίνο ...στο BAYSWATER.

Σάστισα και κοντοστάθηκα ακούμπησα στο βρεγμένο πεζοδρόμιο τις σακκούλες για να ξαναδιαβάσω την πινακίδα …να βεβαιωθώ.

Ανήλιαγα, βροχερά και  θλιβερά αυτά τα ημιυπόγεια στο Λονδίνο σήμερα.
Υποθέτω ότι και τότε έτσι ήταν …δεν ξέρω.

Αφού ξαπόστασα  λιγάκι απ΄την στάση πούκανα..ξαναζαλώθηκα τις τσάντες και συνέχισα ..

Οι άνθρωποι φεύγουμε  ..μένουν πίσω τα σπίτια….που κουρνιάσαμε … σαν τα πουλιά …και εμείς.

Η μάνα



Την εκνεύριζε η ιδέα του θεού-πατέρα. Παιδοκτόνο τον ένοιωθε. Άσπλαχνο  Άντρα.
Μόνο την παναγία αγαπούσε και εμπιστευόταν απ΄τους λεγόμενους αγίους του Χριστιανισμού.
Και σ΄αυτήν καμμιά φορά εκεί που της φίλαγε το χέρι στην εικόνα   της ψυθίριζε πως φάνηκε τόσο ανίκανη και αδύνατη να προφυλάξει το παιδί της  και της το σταύρωσαν.

Γιατί δεν έκανε κάτι να το σώσει, να το πονηρέψει και να μην χαθεί έτσι.

Τέλος πάντων έγινε. Την έβλεπε πολύ παθητική τη στάση της  χωρίς ίχνος θυμού και αντίστασης. Πως είναι δυνατόν να αποδέχεται να της σκοτώνουν το παιδί και να μην γίνεται θηρίο με  όλους ακόμη και με τον κύριο αυτό το λεγόμενο θεό που της το θυσίασε λέει για να άρει τις αμαρτίες του κόσμου. Χαζά πράγματα και άδικα. Ο καθένας να άρει τις δικές του. Γιατί να βρούν θύμα το παιδί της.

Δεν την σκέφθηκε κανένας που έμεινε μόνη να κλαίει κάτω από τα πόδια του βασανισμένου παιδιού της.

Πολλές φορές όμως πήγαινε στην εκκλησία και της άναβε κεράκι και ένοιωθε ότι έπαιρνε δύναμη από τη μάνα-παναγία. Σαν μια φτερούγα προστασίας την σκέπαζε μετά ,αισθανόταν άτρωτη.

Θυμόταν πάντοτε τότε στο Λονδίνο που είχαν  γυρίσει όλες τις γειτονιές και είχαν  δει τόσα σπίτια , έλιωσαν τα πόδια της  και σπίτι  δεν βρήκαν.
Οι μέρες τελείωσαν και θα έπρεπε να γυρίσει  στην Αθήνα . το παιδί σπίτι δεν είχε βρεί και θα έφευγε με την έννοια του ότι κατοικούσε σε επικίνδυνη γειτονιά  seven sisters   την έλεγαν. Πολύ εγκληματικότητα.

Κάθοταν απογοητευμένη σε ένα παγκάκι κάπου στο κέντρο και ήταν σε απόγνωση, τότε την σκέφτηκε πάλι και της ζήτησε βοήθεια. Αμέσως την άκουσε και την βοήθησε. Σε μισή ώρα την είχε οδηγήσει σε ένα ενοικιαζόμενο πολύ καλό,  σε ασφαλή και όμορφη γειτονιά  [craven hill gardens].


Όταν είδε το διαμέρισμα και  πήγε να περπατήσει στη γειτονιά έπεσε πάνω στο εκκλησάκι της και ένοιωσε  ότι ...ναι ήταν εκεί ....και την βοηθούσε. Η Παναγία.

ΜΑΤΙΝΑ


















...Για την  ΜΑΤΙΝΑ έλεγαν πολλά τότε. Ότι είχε μείνει έγκυος στα 15 και γέννησε κρυφά στα χωράφια. Ότι δεν ήξερε από ποιόν ήταν το παιδί διότι είχε ξαπλώσει με όλους τους βοσκούς που συναντούσε στα βοσκοτόπια που γύριζε μονάχο του ολημερίς.

Πέταξε το παιδί σε μια ρεματιά με τα αίματα όπως  ήταν,  αφού  μόνη της έκοψε και τον ομφάλιο λώρο με το σουγιαδάκι που έκοβε το ψωμί της.

Αυτό γκάνιαξε στο κλάμα ..το άκουγε αλλά της ήταν αδιάφορο..αυτή νόμιζε ότι γλύτωσε αφού το έβγαλε από πάνω της..

Αυτό όμως δεν ήταν να πεθάνει αφού σταμάτησε για λίγο ..και  η Ματίνα  νόμισε ότι τελείωσε ...  άρχισε να κλαίει πιο δυνατά. 

Το άκουσαν τα κορίτσια της  Μπόλαινας που γύρναγαν το απόγευμα απ΄το σχολείο και σταμάτησαν. Η Μπόλαινα είχε το σπίτι της έξω  και αντικρυστά απ΄το χωριό  και αφού μικροχήρεψε ζούσε μόνη με τα ζωντανά της και τα  δίδυμα κορίτσια της .  Αυτά κάθε μέρα έκαναν μία ώρα δρόμο να πάνε στο δημοτικό στο χωριό. Ηθελε να τα σταματήσει  αλλά ο δάσκαλος την απείλησε με τον αστυνόμο  και αναγκαζόταν να τα στέλνει.

Τα κορίτσια άρχισαν να τρέχουν προς την ρεματιά που ακούγονταν το κλάμα. Όταν το είδαν μελανιασμένο και με τα αίματα φοβήθηκαν και άρχισαν να ανεβαίνουν  προς το σπίτι τους φωνάζοντας την μάνα τους . Η Μπόλαινα έτρεξε προς τα κάτω ακούγοντας τις φωνές τους και  μάζεψε το πεταμένο απ΄το ρέμα.

Η Μπόλαινα το πήγε στο δάσκαλο του χωριού και εκείνος κάλεσε την αστυνομία.

 Την έδιωξαν την ΜΑΤΙΝΑ   σε κάποια μεγάλη πόλη για λίγα χρόνια για να ξεχαστεί το γεγονός και αφού έκλεισαν καλά το προξενιό την έφεραν μια βδομάδα πρίν παντρευτεί.

Το παιδι της εξαφανίσθηκε στα ιδρύματα της πρωτεύουσας.

Όμως ο μύθος έμεινε και όλοι δήθεν άκουγαν κάθε τόσο το κλάμα του πεταμένου μωρού στη ρεματιά. 
Οι πιο αλαφροίσκιωτοι έλεγαν ότι το είδαν να περπατάει κιόλας γυμνό δίπλα απ΄το ρυάκι  στα ριζά της ρεματιάς.


Το πλήρωσε ακριβά  αυτό που έκανε η Ματίνα . Ένα-ένα τα παιδιά που γέννησε μετά δεν πρόλαβε να τα δεί να μεγαλώνουν. Όλα πέθαναν με τραγικό τρόπο  . [ΒΑΣΙΛΙΚΗ]