Τα «οφέλη» της αρρώστιας






 ..είχα πρό πολλών ετών διαβάσει σε ένα συστημικό οικογενειακό θεραπευτή ότι ..όταν αρρωσταίνει ένα μέλος της οικογένειας…εξυπηρετεί η αρρώστια του «συγκεκριμένες ανάγκες της οικογένειας αυτής»..

Τότε έκλεισα το βιβλίο και μουρμούρισα   νευριασμένα..τρελλογιατροί οι ψυχίατροι..

Όσο περνούσαν τα χρόνια όμως και  ζούσα  τόσο από κοντά μέσα από τις υποθέσεις οικογενειακών αντιδικιών όσο και από όσα γίνονταν γύρω μου στις  οικογένειες που και εγώ  συνδεόμουν διαπίστωσα…ότι δυστυχώς αυτό είναι μία νομοτέλεια.

 Το «εξυπηρετεί ανάγκες» ακούγεται  λίγο σκληρό.. αλλά  είναι μία   πραγματικότητα…

Ασυνείδητα αλλά και συνειδητά  όλα τα άλλα μέλη  προκειμένου να μην χαθεί η «εύθραστη» ισορροπία του οικογενειακού τους συστήματος …κατ΄ουσίαν την αποδέχονται την αρρώστια ..και ως ένα βαθμό την θέλουν…διότι έστι δεν θα γίνουν επικίνδυνες ανατροπές με κόστος ψυχολογικό  γι΄αυτούς…

Το ίδιο το μέλος που αρρώστησε … αρρώστησε διότι γι΄αυτόν  ήταν ο «πιο εύκολος» τρόπος να εκφρασθεί… αφού όλοι οι άλλοι τρόποι [συγκρούσεις-όρια –υποστήριξη από ειδικό κλπ ] …προυποθέτουν  αλλαγές στο σύστημα ..που όλοι τις φοβούμαστε…

Το άγνωστο που είναι αλλαγές είναι πιο τρομακτικό από την δυστυχία και την «ψυχική αρρώστια».





το διαζύγιο

Γέμισε το γραφείο αγάπη … παντού… τα κάλυψε όλα.   Τα δύο μικρά χεράκια του 7χρονου κοριτσιού τυλίχθηκαν γύρω από τη μεσούλα της μάνας, τόσο αδύνατης που χώραγε ολόκληρη μέσα σ΄αυτή τη μικρή αγκαλιά.
Κράτησα με το ζόρι τα δάκρυά μου.

Ακούμπησε στο γραφείο τα λεφτά της προείσπραξης για το διαζύγιο …σε 20σάρικα …όπως της τάδωσαν στα σπίτια που καθαρίζει ..δεν μπορούσα να τα ακουμπήσω..

Ο προκομένος τις παράτησε… δύο κορούλες και αυτή.

Είναι πολύ δύσκολο μόνη μου ..ψιθύρισε αυτή..

Και που τον είχε  όμως ..για ξενοδοχείο  το σπίτι .. υπηρέτρια αυτή…σκέφθηκα εγώ κυνικά..

Τα χεράκια την αγκάλιασαν πάλι ..

Πρώτη μαθήτρια ..μου  είπε  και η άλλη επίσης ..τουλάχιστον κάτι να κάνουν ..σκέφθηκε φωναχτά..

Εχεις  τόσο καλά παιδιά ..θα σου δώσουν χαρές..  σ΄αγαπούν τόσο πολύ …της είπα..








ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΗ



Τότε  -1974-  θυμάμαι για να πάμε στα νότια προάστια  από το Κέντρο πέρναμε την  ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΗ από την ΚΟΡΑΗ  και μας άφηνε στο ΖΑΠΠΕΙΟ.

Τότε τα εξατάξια γυμνάσια δεν τα τελείωναν πολλά παιδιά και όσα τελείωναν σε ενα ποσοστό 80% ήταν αυτά που θα έμπαιναν και στις πανεπιστημιακές σχολές.

Τα φροντιστήρια –κυρίως στην Ακαδημίας και στην Κάνιγγος- από τις 6 και μετά γέμιζαν με παιδιά απ΄τα προάστια που ετοιμάζονταν για τις εισαγωγικές.

Όπως ήταν οι τάξεις, σχεδόν ολόκληρες, το απόγευμα ήταν στο κέντρο για φροντιστήριο.

Εκεί λοιπόν στο ΖΑΠΠΕΙΟ και στην διαδρομή  με  την  ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΗ γεννήθηκαν και πέθαναν πολλοί  μαθητικοί έρωτες .

Χαμός γινόταν  όταν  έφθανε το λεωφορείο  στο Ζάππειο.  Αγόρια  και κορίτσια  έσμιγαν  και  μες τα χάχανα και τα αστεία τα περισσότερα συνέχιζαν  ζευγαρωμένα  με τα πόδια για τα φροντιστήρια για νάχουν και χρόνο να χαρούν ο ένας τον άλλο.

Στο γυρισμό κατά τις 10 το βράδυ ακόμη πιό επιθετικός ο έρωτας .

Θυμάμαι ένα καθηγητή μας [ΘΗΛΕΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ]  που είχε την ατυχία να βρεθεί  στην στάση στο ΖΑΠΠΕΙΟ  την ώρα που συναντιόντουσαν αγόρια και  κορίτσια   για να πάνε πρός τα φροντιστήρια .

 Εφριξε απ΄τους νεανικούς έρωτες ,φιλιά και  αγκαλιές  και την άλλη μέρα έβγαλε φιρμάνι  και   κατάγγελνε τις «αμαρτωλές»   μία μία με τα ονόματά τους!!!!
Τι απωθημένα πρέπει νάχε για να κάνει τέτοια διαπόμπευση μικρών κοριτσιών.

Οι  άσχημες πλευρές των σχολείων που τελειώσαμε.