Ο κος Ευάγγελος














Ημουν  19  ετών και ενώ φοιτούσα στην Νομική Αθηνών έψαχνα να βρώ εργασία για τα έξοδά μου. Ετσι –μέσω των ΜΙΚΡΩΝ ΑΓΓΕΛΙΩΝ-  γνώρισα.... τον κο Ευάγγελο ,βιομήχανο στο χώρο της νηματουργίας.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ



























Εχω ακούσει, χωρίς να ξέρω την πατρότητα της φράσης,  ότι ΠΑΤΡΙΔΑ είναι τα ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ μας.

Εκεί στα παιδικά μας χρόνια που η ΜΑΓΕΙΑ με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ήταν αγκαλιασμένες και μας ταξίδευαν.. μέσα απ΄τα παιχνίδια ,τα παραμύθια και κυρίως την υπέροχη  παιδική φαντασία μας..

Ποτέ ξανά δεν μπορείς να ζήσεις αυτόν τον μαγικό ρεαλισμό της ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ.

Οσοι έχουμε διαβάσει τον μεγάλο ΜΑΡΚΕΣ ...ναι κάποιες στιγμές μας ταξίδεψε με τα κείμενα του στην χώρα αυτή ξανά  ..χωρίς όμως ποτέ να νοιώσουμε την απόλυτη εκείνη γλύκα  της παιδικής ονειροπόλησης.

Εκεί λοιπόν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε ..σε όλη μας τη ζωή ..

Ό,τι κάνουμε και ό,τι παλεύουμε να κάνουμε ..θαρρείς και είναι μια προσπάθεια  να γυρίσουμε εκεί..

Ποτέ δεν γυρνάμε όμως ..δεν υπάρχει ΙΘΑΚΗ στο ταξίδι αυτό  του γυρισμού..

Αλλού μας πάει κάθε φορά του ταξίδι της ζωής και μένουμε..να  ψάχνουμε  απ΄τα νέα λιμάνια που φθάνουμε κάθε φορά  στη ζωή μας ..το μονοπάτι που δεν μας πήγε πίσω..

Είμαστε σαν ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ..της παιδικής ηλικίας μας..πρόσφυγες ονείρου..

Δεν μπορούμε ποτέ να ξαναγυρίσουμε εκεί στην πατρίδα του παιδικού ονείρου..παλεύουμε στα κύματα ..αλλά χωρίς καμμία ακτή της παιδικής ηλικίας να μας περιμένει να φθάσουμε...

Αλλού θα φθάσουμε  σίγουρα ..και όσο περνάνε τα χρόνια ..τόσο και μεγαλώνει η απογοήτευση ..απ΄αυτή την ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ   μας..

Αυτές τις μέρες διαβάζω συνέχεια στο fb   αναρτήσεις για θλίψη που προκαλούν οι γιορτές   ,  για ..παιδικές νοσταλγίες..κοκ

Πως είναι δυνατόν να μήν μελαγχολούμε ..είναι το πιό φυσικό ... αφού αυτές τις μέρες ... η έστω και  ... καταναλωτική  γιορταστική ατμόσφαιρα ..μας  θυμίζει  αυτή ..την προσφυγιά μας ...σε κάθε βήμα μας..


Μαρία Ντούμα

ΤΑ ΒΑΚΟΥΦΙΑ





























Εκείνη τη χρονιά  της δεκαετίας του 60 τα βακούφια τα πήραμε εμείς.
Να μαζέψουμε όλες τις ελιές της εκκλησίας και να κρατήσουμε το μισό λάδι.
Κάθε χρόνο τα μάζευε  μια οικογένεια.
Φέτος ήταν η σειρά μας.
Ομως στην οικογένεια είχαμε μείνει μόνο εγώ και η μάνα.
 Ολοι οι άλλοι φευγάτοι σε δουλειές μακριά απ΄το χωριό.
Ξεκινάγαμε εγώ με τη μάνα χαράματα πρίν χαράξει  ο ήλιος στον ορίζοντα και αρχίζαμε το μάζεμα.
Ατέλειωτο  .
Ολες οι ραχούλες ,τα χωράφια και  λιβάδια της εκκλησιαστικής γής , όπου υπήρχε ελιά, δέν έμεινε σπιθαμή γής που να μήν την  περάσαμε . 
Σκυμένες  ολημερίς στο χώμα να μαζεύουμε τον καρπό.
Δεν αφήσαμε αμάζευτες ούτε τις χαμάδες αυτές που ηταν ηδη πεσμένες .
Άπειρες οι ελιές που μάζεψαν εκείνα τα παιδικά χεράκια δίπλα απ΄τη μάνα  που ήταν πάντα  αγέλαστη και ... πικραμένη.
Μούμεινε ακόμη   με ίδια γεύση ..
η πίκρα της μάνας και της ...άγουρης ελιάς που την είχαμε προσφάι  
και  προσπαθούσαμε να χορτάσουμε την πείνα και την κούρασή μας.

ΜΑΡΙΑ ΝΤΟΥΜΑ




Το Βάρος

ΦΩΤΟ https://www.ianos.gr/






Πως γίνεται και μερικοί άνθρωποι νοιώθουν ότι πρέπει να φορτώνονται εκτός απ΄τον εαυτό τους και .... άλλους ,συγγενείς,φίλους κλπ

Οταν λέω  «φορτώνονται»  εννοώ ότι νοιώθουν ότι υποχρεούνται να  τους φτιάξουν τη ζωή , να τους βοηθήσουν με  οποιοδήποτε δικό τους κόστος ,να τους «σώσουν» από κακές συνήθειες, να τους εξασφαλίσουν από κακοτοπιές  κοκ

Αυτό το  «ρούχο»   πότε φοριέται –ΔΕΝ ΞΈΡΩ-
 και   μετά.... άντε να το βγάλεις ...
γίνεται ένα με το δέρμα του  ..άτυχου που το φόρεσε.

Η τρύπα




Πόσο επίπονο και δύσκολο είναι  να βγείς από  μια κατάσταση και να μπείς σε  μιά άλλη..
δηλαδή ουσιαστικά να δείς τα κακά που σου φέρνει μια κατάσταση και να πας  σε μιά άλλη πιό καλή για σένα...

Ενα γειά















Περπατούσαν δίπλα δίπλα ,σιωπηλοί και ξένοι.
Δεν τους ένωνε τίποτα πιά.
Οι σκέψεις τους ήταν βαριές ,στενάχωρες .
Αυτή κοίταζε τάχα στο πεζοδρόμιο   κι εκείνος  χάζευε στις βιτρίνες.

Ηξεραν και οι δύο ότι δεν θα ξαναβλέπονταν και δεν θα ξαναβρίσκονταν ποτέ πιά.

Αύριο έφευγε για Αυστραλία και με την εξουσιοδότηση που μόλις υπόγραψαν και οι δύο , το χαρτί του διαζυγίου θα της το έστελνε ο δικηγόρος με κούριερ εκεί.
Ετσι την διαβεβαίωσε πρίν από λίγο ο ίδιος.

Ολα τακτοποιημένα και καμμία εκκρεμότητα που μπορεί να τάραζε τα προδιαγεγραμμένα.

Το παρόν γινόταν σχεδόν αυτόματα παρελθόν σ΄αυτό αργό περπάτημά τους.

Στο φανάρι θα άλλαζαν  πορεία και αναγκαστικά σταμάτησαν.
Γυρίσαν  αμήχανα και  κοιτάχτηκαν.
Προσπάθησαν κάτι να πούν για χαιρετισμό ,κάτι ψύχραιμο κι απόμακρο ,χωρίς  ίχνος συναισθήματος.
Δεν ήθελαν συναίσθημα τώρα, ήθελαν χωρισμό .
Απόλυτα πειθαρχημένοι έδωσαν τα χέρια , δεν κοιτάχθηκαν καθόλου ,δεν ήθελαν ούτε τα βλέμματά τους να διασταυρωθούν.
Ένα  βιαστικό γειά και ξεμάκρυναν σε αντίθετες κατευθύνσεις.
Πως γίνεται έτσι,  μια ζωή σε μιά στιγμή στριμωγμένη.
 Σαράντα χρόνια κοινής ζωής σε ένα γειά, στο φανάρι της Πατησίων.
Το τσουχτερό κρύο και  το χιονόνερο της έφεραν  μια παράξενη  αγαλλίαση.
Ενοιωσε το κλάμα της βουβό και ανακουφιστικό.
20.11.2015