Χρυσάφι







 ΦΩΤΟ Pontos-News.Gr



Τρόμαξε.
 Δεν  την έβλεπε πιά.

Πίσω απ΄τα δέντρα,
 στα σπαρτά
χαμένη.

Μάνα που είσαι..
Φώναξε.

Εδώ  χρυσάφι μου,
Απάντησε εκείνη.

ΜΑΡΙΑ ΝΤΟΥΜΑ










Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ (του Αβραάμ Μάσλοου)ΕκτύπωσηE-mail
Ψυχολογία Ψυχή
Δευτέρα, 04 Φεβρουάριος 2013 15:20
Abraham MaslowΑπό τη δική μας οπτική γωνία, η μεγαλύτερη ανακάλυψη του Freud είναι ότιη μεγάλη αιτία πολλών ψυχολογικών ασθενειών είναι ο φόβος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις αναμνήσεις, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, το πεπρωμένο του.... Γενικά, αυτού του είδους ο φόβος είναι αμυντικός, με την έννοια ότι είναι μια προστασία της αυτοεκτίμησης μας, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφουμε για τον εαυτό μας. Τείνουμε να φοβόμαστε οποιαδήποτε γνώση θα μπορούσε να μας κάνει να απεχθανόμαστε τον εαυτό μαςή να μας κάνει να νιώθουμε κατώτεροι, αδύναμοι, ανάξιοι, κακοί, επονείδιστοι.
Προστατεύουμε τον εαυτό μας και την ιδανική εικόνα του εαυτού μας με την απώθηση και παρόμοιους αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι είναι κυρίως τεχνικές μέσω των οποίων αποφεύγουμε να συνειδητοποιήσουμε δυσάρεστες ή επικίνδυνες αλήθειες.
Και στην ψυχοθεραπεία, τις μανούβρες με τις οποίες εξακολουθούμε να αποφεύγουμε αυτή τη συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας, τους τρόπους με τους οποίους πολεμάμε τις προσπάθειες του θεραπευτή να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια, τους ονομάζουμε «αντίσταση». Όλες οι τεχνικές του θεραπευτή αποκαλύπτουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αλήθεια, ή είναι τρόποι για να δυναμώσει ο ασθενής έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει την αλήθεια. («Το να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι η σπουδαιότερη προσπάθεια που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος» S. Freud).
Αλλά υπάρχει ένα άλλο είδος αλήθειας το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε. Όχι μόνο μένουμε προσκολλημένοι στην ψυχοπαθολογία μας, αλλά επίσης τείνουμε να αποφεύγουμε την προσωπική ανάπτυξη γιατί και αυτή, επίσης, μπορεί να επιφέρει ένα άλλο είδος φόβου, δέους, αισθημάτων αδυναμίας και ανεπάρκειας. Κι έτσι, χρησιμοποιούμε ένα άλλο είδος αντίστασης, μιαάρνηση της καλύτερης πλευράς μας, των ταλέντων μας, των καλύτερων ενορμήσεών μας, των ανώτερων δυνατοτήτων μας, της δημιουργικότητας μας. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μάχη με το δικό μας μεγαλείο, ο φόβος της ύβρεως.
Αυτό μας θυμίζει ότι ο μύθος μας του Αδάμ και της Εύας, με το επικίνδυνο δέντρο της Γνώσης που πρέπει κανείς να αγγίξει, έχει το αντίστοιχό του σε πολλές άλλες κουλτούρες, οι οποίες πιστεύουν επίσης ότι η ύψιστη γνώση είναι προνόμιο των θεών. Οι περισσότερες θρησκείες έχουν μια τάση αντί-νοησιαρχίας (μαζί με διάφορες άλλες τάσεις, φυσικά), κάποιο ίχνος προτίμησης για την πίστη και όχι τη γνώση, ή το αίσθημα ότι ορισμένες μορφές γνώσης είναι υπερβολικά επικίνδυνες για να ανακατεύονται οι άνθρωποι με αυτές και καλό είναι να απαγορευτούν ή να διαφυλαχτούν με τους λίγους εκλεκτούς. Στις περισσότερες κουλτούρες, οι επαναστάτες εκείνοι που αψήφησαν τους θεούς αναζητώντας τα μυστικά τους, τιμωρούνταν αυστηρά, όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Προμηθέας και ο Οιδίποδας και έμειναν στην μνήμη των ανθρώπων σαν προειδοποιήσεις ότι δεν πρέπει να προσπαθούν να μοιάσουν στον Θεό.
Και, αν μου επιτρέπετε να το θέσω πολύ συνοπτικά, είναι ακριβώς αυτό το κομμάτι μας, που έχει κάτι το θεϊκό, για το οποίο έχουμε αντιφατικά συναισθήματα, το οποίο μας γοητεύει αλλά και μας φοβίζει, μας προσελκύει αλλά και μας κάνει να παίρνουμε αμυντική στάση. Αυτή είναι μια όψη του ανθρώπινου πεπρωμένου, ότι είμαστε ταυτόχρονα σκουλήκια και θεοί. Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί μας, οι άνθρωποι που πλησιάζουν περισσότερο στο Θείο, πιστοποιούν ότι χρειάζεται τρομερό κουράγιο στη μοναχική στιγμή της δημιουργίας, της επιβεβαίωσης ενός καινούριου πράγματος (που είναι αντιφατικό με το παλιό). Αυτό είναι ένα είδος τόλμης, να βγαίνεις μπροστά, να ξεχωρίζεις από τους άλλους, να στέκεσαι ολομόναχος, μια πράξη περιφρόνησης, μια πρόκληση. Η στιγμή του φόβου είναι αρκετά κατανοητή αλλά πρέπει παρόλα αυτά να ξεπεραστεί αν πρόκειται να υπάρξει δημιουργία. Έτσι, το να ανακαλύψει κανείς στον εαυτό του ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί αναμφίβολα να φέρει ευφορία αλλά φέρνει επίσης και ένα φόβο των κινδύνων, των ευθυνών και των καθηκόντων του να είσαι ηγέτης και του να είσαι μόνος σου.
Η υπευθυνότητα φαίνεται κάποτε βαρύ φορτίο και τότε προσπαθεί το άτομο να την αποφύγει όσο περισσότερο είναι δυνατό. Σκεφτείτε το μίγμα των συναισθημάτων δέους, ταπεινοφροσύνης, ακόμα και φόβου που μας έχουν αναφέρει άνθρωποι οι οποίοι έχουν εκλεγεί Πρόεδροι του κράτους.
Αβραάμ Μάσλοου, 
από το βιβλίο “Ψυχολογία της ύπαρξης”, εκδ. Δίοδος, 1994
http://www.solon.org.gr

η χοντρή κυρία

φωτο από ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΘΗΣΑΥΡΟΣ



















Ημουν  πολύ νέα δικηγόρος  και είχα την περιέργεια να γνωρίσω  ολες τις ……πτυχές του επαγγέλματος.
Οταν έπεσε το τηλεφώνημα από την γνωστή για αυτόφωρο  ,είπα αμέσως ναί.
Θυμάμαι 

παιδιά















Πρόσωπα παιδιών
φοβισμένα
πονεμένα,

παντού
μ΄ακολουθούν,

λύτρωση
απαιτούν,


πρίν  μεγαλώσουν
και  χαθούν.

ΜΑΡΙΑ ΝΤΟΥΜΑ

Τρένο και συμπάθεια



 




Κουρασμένη και απογοητευμένη από την έκβαση της δίκης  πήρα το τρένο της επιστροφής . Η καλή   Ελένη με έβαλε στην 1η θέση και έτσι βρέθηκα σε ένα περιποιημένο κουπέ με δύο ηλικιωμένα άτομα.

Η γυναίκα 73 , όνομα Καίτη. Ο άνδρας  87 ,δεν μου είπε όνομα.

Τους βρήκα να έρχονται από βόρεια,θεσσαλονίκη η γυναίκα , Σέρρες ο άνδρας.
Με υποδέχθηκαν λες ..και με περίμεναν.
Με βοήθησαν να τακτοποιήσω τα τσαντικά  και  αρχίσαμε  ένα απίστευτο κουβεντολόι.

‘Αρρωστος και τόσο γέρος ο άντρας,  απ΄την αρχή με σόκαρε με τη ζωντάνια του.
Με γέμισε φόβο  η όρεξή του να ταξιδεύει και να κινείται μόνος σ΄αυτή την ηλικία.
Τόλμησα και του είπα ότι πρέπει να έχει γύρω του ανθρώπους, πως κυκλοφορεί ανα την Ελλάδα με τρένα και λεωφορεία γέρος και μόνος.
Στην Αθήνα του τόνισα .. έχει εγκληματικότητα.
Δεν θέλω ντάντεμα ... ,μή με βλέπετε έτσι..., γνωρίζω και φυλάσσομαι,μου απάντησε κοφτά. 
Εζησα   όλη μου τη ζωή μόνος μου με τα βιβλία μου ,δεν έκανα οικογένεια .   Μία ετεροθαλής αδελφή που  υπάρχει,περιμένει... πότε θα πεθάνω, μου είπε.
Δεν φοβάσθε τόσο μόνος ,  επέμεινα εγώ. 
Καθόλου, μ΄αρέσει  η μοναξιά.. έτσι έζησα όλα τα χρόνια.Αντέλεξε αμέσως ψιλοενοχλημένος κιόλας  με την επιμονή μου.
 Οπότε εκεί ..σταμάτησα.

Η γυναίκα πιό γήινη με παιδιά και εγγόνια. Χήρα, συνταξιούχος του ..ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ,  μου βρωντοφώναξε επανειλημμένα.
 Θρηνούσα κάθε τόσο τον σύζυγο  ,που την άφησε πρίν πέντε χρόνια μόνη. Έχασα τον σύντροφό μου επαναλάμβανε. Τώρα δεν θα με περιμένει κανένας να με πάρει στο σταθμό, παραπονέθηκε.
Ωστόσο οι μεταξύ τους συμπάθεια και  αμοιβαία φροντίδα γέμιζε το κουπέ.  Η Καίτη μάλιστα κάθε τόσο φιλάρεσκα του έδειχνε και φωτογραφίες   της στο κινητό.. 


Οι σταθμοί περνούσαν ο ένας μετά τον άλλο και στα υπέροχα πέτρινα κτίσματα των σταθμών διάβαζα ολη την διαδρομή, Λιανοκλάδι, Αμφίκλεια,Τιθορέα ,Οινόη..

Νόμιζα κάποια στιγμή μ΄αυτούς τους δύο   τόσο γέρους και ξένους ανθρώπους οτι ....πηγαίναμε στο πουθενά ...μ΄αυτό τρένο.

Κοίταζα τις δυό ζωές τους....τελειωμένες.... και μένα να νοιώθω ....οτι δεν υπάρχουν.... πολλοί επόμενοι σταθμοί....

Παρόλα αυτά   το γλυκό  φθινοπωρινό απόγευμα  και η όμορφη φύση που έβλεπες απ΄τα παράθυρα δεν σε άφηναν με τίποτα... να μελαγχολήσεις .
 Ηθελες να ρουφήξεις σαν το τελευταίο τσιγάρο κάθε στιγμή της διαδρομής.
Ας είναι καλά τα δύο γεροντάκια ,γλυκύτατοι συνοδοιπόροι.
9/10/15
ΜΝΤ




Κρίση








Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα   είχε μία συνέπεια που κανένας νομίζω δεν είχε προβλέψει,  την συρρίκνωση  της δημοκρατίας.