Το αλυσιδάκι


Αλυσιδάκι στο λαιμό,
μου φόρεσες,
 απ΄τη χαρά σου.
Όμορφο, ασημένιο.

Ηταν το δώρο σου.
Εγώ δεκαοκτώ και
εσύ εικοσιτρία.

Γρήγορα όμως χάθηκες,
Σ΄άλλες αγάπες πήγες,
Κι  έμεινε αυτό  αφόρετο,
Σε σκοτεινό συρτάρι.

θύμα  κι αυτό του χωρισμού,
της πίκρας ,του θυμού μου.

Δύσκολα τ΄αναγνώρισα
Μετά από τόσα χρόνια,
Ρυτίδες και γεράματα
το είχανε αλλάξει.

Ομως το ξαναφόρεσα
Λίγο να το γλυκάνω ,
Πολύ  σκληράδα γνώρισε

Απ΄την ατίθαση νιότη.

ΣΤΟΑ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ...ΤΕΡΜΑ



Ήμουν πρωτοετής νομικής σχολής και βρέθηκα στο γραφείο του για δουλειά. 
Ετσι γνώρισα το  δικηγόρο   Χάρη Παπαχωριανόπουλο και  γνώρισα και  πως λειτουργεί ένα  δικηγορικό γραφείο ,τουλάχιστον εκείνη την δεκαετία τέλη του 1970.
Στην στοά της Σοφοκλέους , όπου τότε γινόταν  ο χαμός  από δικηγορικά γραφεία, φωτοτυπάδικα και δακτυλογράφους. Ωραία χρόνια! 
Τώρα περνάς και σε πιάνει η ψυχή σου από την ερημιά. 
Τέλος πάντων .
Υπήρχε στο γραφείο  και άλλη δικηγόρος  εγώ έκανα τη λάντζα  .
Ο Παπαχωριανόπουλος ήταν ράτσα δικηγόρου σκληροτράχηλου   και   "μάγγα" ..κατά  τα τότε δεδομένα. 
Πυργιώτης  στην καταγωγή  και τότε που πήγα εγώ στο γραφείο ήταν ήδη για σύνταξη πάνω από 70. 
Ωστόσο είχε νεύρο και δεν έδειχνε ότι είχε σκοπό να παραιτηθεί εύκολα από την μάχιμη δικηγορία.
Θυμάμαι τότε το Πρωτοδικείο ήταν στην Ομόνοια και στα ασανσέρ του αναγκαστικά ανεβοκατέβαιναν δικηγόροι-πελάτες και δικαστές όλοι μαζί. Σε κάποια φάση μέσα στο ασανσέρ ήμουν εγώ ο Παπαχωριανόπουλος και ένας πρωτοδίκης  με σγουρά κοκκινωπά μαλλιά  άχαρος και ντροπαλός. Ηταν εισηγητής σε υπόθεση του κ. Χάρη.
Τότε ο εισηγητής ήταν κομβικό πρόσωπο αφού ακόμη είχαμε τις διεξαγωγές στις αποδείξεις που κράταγαν και χρόνια. 
Με το που τον είδε ο κ. Χάρης αναπήδησε ,άρχισε τις μαλαγανιές λέγοντάς του  το τι σπουδαία απόφαση βγάλατε και τι σπουδαίος δικαστής θα γίνετε και δεν συμμαζεύεται.
 Ο πρωτοδίκης κοκκίνησε από ντροπή και απάντησε   μα προδικαστική είναι η απόφαση –αποδείξεις διατάσσει-δεν έχει κριθεί τίποτα. 
 Ετοιμόλογος ο γέρος δεν κόλωσε αμέσως του απάντησε ότι ο καλός δικαστής φαίνεται από τα θέματα που βάζει προς απόδειξη στην προδικαστική.  
Στις διεξαγωγές με είχε πάρει μαζί του μια φορά και καθόμουν σαν γλάστρα παραδίπλα. 
Είχε αντίδικο δικηγόρο ένα νέο και ευγενικό παλληκάρι. 
Το ξέσκισε. Δεν το άφησε να ανασάνει θυμάμαι από διακοπές και τσαμπουκαλέματα. Τέλος πάντων  η υπόθεσή του όμως πήγε πολύ χάλια αφού απορρίφθηκε  εξ ολοκλήρου η αγωγή του. Κάθισα στο γραφείο του 2 χρόνια  και σ΄ολο αυτό διάστημα δεν άκουγα τίποτα άλλο από το να βρίζει κάθε μέρα το πρωτοδίκη που είχε αποθεώσει στο ασανσέρ. 
Τι να πείς.
Πήγα να τον δώ μετά από 5-6 χρόνια που περνούσα από εκεί και τον βρήκα γερασμένο  πολύ και  παραιτημένο. Ήταν στο γραφείο του και όση ώρα κάθησα προσπαθούσε να βρεί ενα έγγραφο   που δεν θυμόταν που το είχε βάλει .
Εξω στο προθάλαμο καθόταν  μία κυρία με ύφος ..παρεξηγημένο.
Κύριε Χάρη του λέω έξω είναι μία κυρία  και μάλλον σας περιμένει να την δεχθείτε.
Η ώρα ήταν 1 το μεσημέρι.  Η κυρία ήταν συνοφρυωμένη διότι το ραντεβού ήταν στις 10 το πρωί και  περίμενε από εκείνη την ώρα να την δεχθεί.
Την είχε ξεχάσει στον προθάλαμο να περιμένει. 
Τι να πείς και αυτή η ευλογημένη δεν τολμούσε να τον διακόψει ...

Τον λυπήθηκα ..να ξεχνάει τους πελάτες στο προθάλαμο και να χάνει και τα χαρτιά του. 
Πρέπει να αποσύρεται έγκαιρα ο δικηγόρος απ΄τη δουλειά αυτή.

H κυρά Φρόσω












φωτο
pontos.gr






Ηταν πολίτισσα, γέννημα θρέμα. 
Στην Ελλάδα ήλθε με τα Σεπτεμβριανά  και παντρεύτηκε τον πανύψηλο Τίμο που δούλευε  σε βενζινάδικο.
Αυτή ήταν η πιό κοντή γυναίκα που είχα δεί ποτέ.  Μου έκανε εντύπωση όταν τους είδα μαζί, διότι τον έφθανε λίγο πιό πάνω από τον γοφό του.
 Κοντή και με μικρά χαρακτηριστικά,  μινιατούρα γυναίκας.
Εκείνη τη δεκαετία μείναμε στην ίδια πολυκατοικία και έτσι τη γνώρισα. 
Φορούσε πάντα ρόμπα,  πασουμάκια και μαντήλα.
Όσο μπόι της έλειπε τόση ζεστασιά και αγάπη, γνήσια χωρίς υστεροβουλία, είχε για όλους και ολα. 
Δεν υπήρχε περίπτωση η κα Φρόσω να ξεχάσει  το πρόβλημα που της είπες... πρίν από μήνα ...και να μη σε ρωτήσει με γνησιότητα και αληθινό ενδιαφέρον αν το έλυσες.  
Σε κοίταζε και το ένοιωθες ότι  αυτά που σου έλεγε τα εννοούσε . Τίποτα ψεύτικο.
Είχε την πολυτέλεια και την μεγαλοσύνη να αρκείται στα πολύ λίγα και έτσι είχε πάντα στο πρόσωπό της μία γαλήνη. Δεν την άκουσα ποτέ να παραπονιέται για καμμία έλλειψη η ανάγκη. 
Ηταν πάντα χαρούμενη με μικρά πράγματα  και η καθημερινότητά της την γέμιζε απόλυτα. 
Θυμάμαι δυο-τρείς φορές  πόσο εντύπωση μου έκανε που  την είδα να προυπαντίζει τον γίγαντα Τίμο της....... έξω στην αυλή της πολυκατοικίας  που επέστρεφε από το......βενζινάδικο   ,σαν να γύριζε απ΄ τον πόλεμο, όλο χαρές και καμάρι και    να χαίρεται ...σαν παιδάκι επειδή ο Τίμος   της είχε φέρει ένα καρπούζι η παγωτό.
Έκανε τρία παιδιά  χωρίς κανένα να έχει   ιδιαίτερη προκοπή η μόρφωση.   Τα λάτρευε όπως ήταν,  καμάρωνε γι΄αυτά  χωρίς να μπαίνει σε καμμία λογική σύγκρισης, επιτυχίας η ανάδειξης .
Παντρευτήκανε  όλα και έμεινε μόνη με το γέρο της πλέον Τίμο .
Πέθανε ο Τίμος και έμεινε μόνη της η Φρόσω  τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής της.
Οταν περνώ  από το δρόμο εκείνο και κοιτάζω το μπαλκόνι της,  ενα σφίξιμο με πιάνει από την νοσταλγία της γλυκειάς μινιατούρας.