O ακάλυπτος




Στο νότιο σημείο της πολυκατοικίας που μένω υπάρχει μια μεγάλη έκταση με δένδρα,γκαζόν,λουλούδια,αυλές και διαδρόμους διότι εκεί απλώνονται οι ακάλυπτοι χώροι όλων των γειτονικών κτισμάτων .

Εκεί λοιπόν στον χώρο αυτό υποχρεωτικά λόγω της αναγκαστικής γειτονίας των ακαλύπτων  αποκαλύπτεται νύχτα και μέρα όλη η ανθρωπογεωγραφία της Γλυφάδας ,στο κεντρικό της σημείο ,όχι στον  εφοπλιστικό νότο της.


Σπίτια νεόκτιστα  που στεγάζουν και γραφεία επιχειρήσεων ,με υπερβολή σε όλα  τους , που μαρτυρούν νεοαποκτηθέν άκοπο χρήμα ,   μέτρια κτίσματα που μαρτυρούν  την αγωνία και κόπο  του μέσου έλληνα που αντιμετωπίζει το κτίσμα και ως εξασφάλιση γειρατιών και τέλος κάτι παλιές ισόγειες μονοκατοικίες του 1960 και ίσως και πιό παλιές ,  που ξέμειναν με τους γέρους κατοίκους τους  από τότε που στην Γλυφάδα τα σπίτια ήταν  τόσο λίγα που το καθένα είχε μια ξεχωριστή οντότητα .

Βλέπεις λοιπόν σ΄αυτόν - τον κοινό τελικώς -  ακάλυπτο  να παίζονται απίθανα πράγματα , φωναχτούς αγγλικούς υπερατλαντικούς διαλόγους  των επιχειρηματιών , φιλιππινέζικα αγγλικά  από το οικόσιτο προσωπικό και ...στην άκρη από την μονοκατοικία του 1960 τον κύρ Γιάννη, συνταξιούχο ναυτικό,   ετών ...  80 φεύγα , να βγαίνει με το σώβρακο στον ακάλυπτο  και να φωνάζει στην κυρά Ελένη  διάφορα μπινελίκια  -σε καθαρά λιμανίσια ελληνικά-   διότι   ..δεν του κάνει τα γεμιστά  με λιγότερο ..λάδι.

Εκεί λοιπόν που διαβάζεις και ηρεμείς στην βεράντα σου στον άκάλυπτο  έρχεται στιγμή που  όλο αυτό το σκηνικό  σου λέει μάζευτα και μέσα  για να ησυχάσεις..




Ο κοιλαράς

























Λένε ότι  το πάχος  οφείλεται σε ψυχολογικά   προβλήματα.

Με τα χρόνια το παρατηρούσα  στον εαυτό μου αλλά και σε άλλους και ...πλέον .. το πιστεύω απόλυτα.


Καλή ψυχολογία.. δεν τρώς,   
κακή ψυχολογία ....μασουλάς συνέχεια  και ..δυστυχώς άμυλα.

Η κοιλιά όμως  ειδικώτερα του κάθε ανθρώπου είναι ... ο δείκτης της  ψυχολογικής ισορροπίας του.

Εφθασα σ΄αυτό το... βαθυστόχαστο  «επιστημονικό» συμπέρασμα , διότι βλέποντας ένα άνθρωπο   συνήθως   τον κατατάσσω ανάλογα με το μέγεθος της κοιλιάς του σε μία από τις τρείς παρακάτω κατηγορίες και  σπάνια να " πέσω έξω." 

Οι έχοντες κοιλάρα ανεξέλεγκτου μεγέθους, είναι αυτοί που έχουν  «χάσει εντελώς τη μπάλα». 
 Αυτοί δηλαδή που όχι μόνο είναι   πολύ επιβαρυμένοι ψυχολογικά ..αλλά το χειρότερο ..δεν τους νοιάζει και δεν το ψάχνουν καθόλου.

Φαί, φαί ,φαί και  «..ο,τι βρέξει ας καταβάσει».

Καλόβολοι και χωρίς κανένα όριο η περιορισμό  για τους γύρω τους , σπάνια τα  «όχι»  τους   στους  άλλους   και ...πολύ δυστυχισμένοι κατά βάθος.

Συνήθως γελαστοί.

Μέσα στην κοιλάρα αυτή έχουν βάλει συνήθως μία απαράδεκτη-κακοποιητική  μάνα, μία κακή και ανταγωνιστική οικογένεια, ένα  όμοιο με την μάνα  η χειρότερο σύζυγο-σύντροφο  [αν υπάρξει] και όσους διαλέγουν για φίλους και κολλητούς που συνήθως είναι αντίγραφα της μάνας τους..μή χάσουν..βλέπεις  ... το   «καλούπι» ...

Πολύ συνωστισμός σ΄αυτή τη κοιλιά ...
έτοιμη να εκραγεί..

αλλά μή ξεγελιέστε ..είναι ελαστική και ..χωράει κι ..άλλους ...πολλούς,


 διότι ο κοιλαράς  αυτός ..θα χώσει μέσα της ..και όσους άλλους δεν θα αντέξει ...και θα τους κάνει ..φαγητό...

Οι έχοντες μεσαίου μεγέθους κοιλιά ...είναι αυτοί «που την παλεύουν κάπως»..
Το γνωρίζουν ότι έχουν προβλήματα ... μάχονται ...αλλά συνήθως χάνουν τη μάχη..

μια ζωή προσπάθεια και δίαιτα ..αλλά στο τέλος απογοητευμένοι.
Σπάνια γελάν και δυσκολεύονται στις σχέσεις τους με τους άλλους ,
διότι λένε  τα «όχι» τους ...αλλά έτσι που τα λένε δεν τα εννοούν ..η τους τρώνε οι τύψεις που τα λένε.

Τέλος είναι και οι  έχοντες  «πλάκα-κοιλιά»  η χωρίς καθόλου κοιλιά.

 Εδώ  "παίζουν"  πολλά σενάρια  και υπόβαθρα ψυχολογικά , αλλά ένα είναι σίγουρο ,
ότι όσοι είναι στην τρίτη κατηγορία ..δεν  «κάνουν φαγητό» τους άλλους ...όποιος και νάναι αυτός ο άλλος  ..

Μπορεί να είναι σκληροί, απάνθρωποι , υγιείς ψυχολογικά η πολύ επιβαρυμένοι ..

όμως ....κατορθώνουν και δεν ..χώνουν τους άλλους στην κοιλιά τους με την μορφή φαγητού..

διότι  η τους «ξερνούν» εξ αρχής 

 η δεν τους βάζουν καθόλου στο στόμα τους, απομακρυνόμενοι απ΄αυτούς πάραυτα.






Η Ασχήμια της Αθήνας

φωτό   www.iefimerida.gr






Με πιάνει η ψυχή μου ,  όσες φορές χρειάσθηκε,     τα τελευταία χρόνια να βρεθώ στα παλιά μου λημέρια, Μπενάκη,Φειδίου,Θεμιστοκλέους κλπ

Ρήμαξαν τα πάντα, ασχήμηναν τα πάντα.

 Κλειστά μαγαζιά,ταγγιές γραφιτάδων παντού σαν μουντζούρες ,βρωμιά, εγκατάλειψη,  άστεγοι που ψάχνουν τους κάδους .. και ετοιμάζουν τα στρωσίδια τους στις άκρες των στοών και των πεζοδρομίων για να περάσουν το βράδυ..

Πούναι εκείνες οι ωραίες εποχές που δεν υπήρχε γωνιά στην περιοχή αυτή ..
 χωρίς στεγάζει και μία μικροεπιχείρηση.. η μια μεγάλη μονάδα..

Θυμάμαι εκεί στο έμπα της Μπενάκη από την Σταδίου, τα χρόνια που το πρωτοδικείο στεγαζόταν στο κτίριο της Ομόνοιας  αλλά και για πολλά χρόνια μετά, ...υπήρχε κατάστημα που πουλούσε κορδόνια παπουτσιών και βερνίκια και στεγαζόταν σε ένα παράθυρο  που έβγαζε μέσα σε μια εσοχή ενός κτιρίου...

Ισόγεια,ημιυπόγεια και όροφοι έσφυζαν από ζωή και συναλλαγές ...

Τι να πώ δε για την Σανταρόζα ,την Σταδίου ,την Σοφοκλέους, και όλα τα δρομάκια που ξεκινούν  από Πανεπιστημίου, διασχίζουν  την Ακαδημίας  και φθάνουν  στα Εξάρχεια η στην Αλεξάνδρας... δεν υπήρχε τίποτα άδειο η κλειστό...

Σήμερα νομίζεις ότι είσαι αλλού και όχι στα ίδιους δρόμους.... που περπάταγες τότε..

Πόσο άλλαξαν οι καιροί στο χειρότερο ... για την Αθήνα που ήξερα και έζησα ...

κάποιος θα μου πεί ότι ίσως αυτή είναι μια μεταβατική περίοδος σε όλα τα επίπεδα 
και ίσως να βγεί απ΄όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό ..μία άλλη Αθήνα.. 
την οποία  δεν μπορούμε να  φαντασθούμε τώρα .. που  κλαίμε απλώς πάνω στα  ερείπιά της..

Μπορεί....ποιός  ξέρει ...ίσως να είναι έτσι ..

Ομως αυτό δεν αναιρεί το  τώρα ... 
και αυτό είναι πράγματι κάτι που μας πνίγει ..
όσους ζήσαμε μιά άλλη Αθήνα στο κέντρο ..
σαν φοιτητές   και σαν εργαζόμενοι...

Μόνο που.... μέσα σ΄αυτή την ασχήμια ..... πολλές φορές στάθηκα και θαύμασα μερικές ζωγραφιές ..σαν αυτό το παιδικό κοιμισμένο προσωπάκι  .. ...

που με την αθωότητά του σου λέει ότι υπάρχει  πάντα ελπίς.