ΜΠΑΚΑΣ











Το σούρουπο μπήκε το  λεωφορείο στο χωριό , αγκομαχόντας και αφήνοντας ένα σύννεφο από καύσιμο και βρώμα πίσω του.
Σταμάτησε   στη πλατεία έξω απ΄το καφενείο του Μπάκα.
 Ο Μπάκας με το μαγαζί  του ήταν   τότε  το σημείο κατατεθέν του χωριού . Ηταν τα πάντα για το χωριό.  Ολα εκεί ρυθμίζονταν , όλες οι υπηρεσίες και τα αγαθά του χωριού από κεί   εκπορεύονταν.  Ηταν καφενείο-ταχυδρομείο,σταθμός ΚΤΕΛ,  -παντοπωλείο  κλπ..
Πωλούσε   ό,τι βάζει ο νούς τανθρώπου από βελώνες για ράψιμο  μέχρι γεωργικά εργαλεία και από γραμματόσημα μέχρι σαλάμια και  γλυκά.
Ό,τι μπορεί να πουλάει και να αγοράζει ο άνθρωπος  σε  υπηρεσίες και αγαθά  ήταν στοιβαγμένο στο μαγαζί του Μπάκα.   Το πιό τρελλό όμως ήταν ότι μέσα σε κείνο το χάος υπήρχε μάλλον τάξη αφού ο  ίδιος  με τον  Τάσο, τον βοηθό του, έβρισκε αμέσως ό,τι του ζητούσες  και εσύ απορούσες πώς τα κατάφερνε .  Και να μπερδευόταν ο Τάσος ο Μπάκας ήξερε τα πάντα. Μυαλό κομπιούτερ και σκάνερ μαζί.

Και δεν έφθανε αυτό μονοπωλούσε και το θέαμα. Κάθε Σαββατόβραδο  τους καλοκαιρινούς μήνες μέσα στο παντοπωλείο είχε προβολή ταινίας από πλανόδιο κινηματογραφιστή που ερχόταν φορτωμένος με την κόπια και τα σύνεργα πάνω σε μια μοτοσυκλέττα με καλάθι  απ΄αυτές που είχαν αφήσει οι Γερμανοί  φεύγοντας. Με το που άκουγαν  τον ήχο της να  ανηφορίζει πρός τη πλατεία γλυκειά προσμονή επικρατούσε σε  όλους. Ανάμεσα απ΄τα σαλάμια και τυριά και ό,τι  άλλο βάζει ο νούς του ανθρώπου, στον τοίχο με τα ράφια τροφίμων, κρέμαγε ο Μπάκας το λευκό καραβόπανο   και εκεί έτρεχε η ταινία.
Ηταν δε οι προβολές αυτές για το χωριό ό,τι πιό καλό είχε τότε την δεκαετία του 1960.
 Μπορεί να μήν τρώγαμε για να έχουμε λεφτά για το εισιτήριο.
Μάλιστα ο Μπάκας κάποια στιγμή δέχθηκε και πλήγμα στο μονοπώλιο που είχε στη διασκέδαση. Θυμάμαι εμφανίσθηκε το ίδιο Σαββατόβραδο  στο χωριό και ένας άλλος γυρολόγος κινηματογραφιστής με ενα σκαραβαίο και με την ντουντούκα του διαφήμιζε ότι με μισό εισιτήριο θα προβάλλει στη πλατεία τη Γκόλφω.
Εγινε ο χαμός τότε.  Στο καφενείο μέσα προγραμματισμένη  Μανταλένα  και στην πλατεία έξω  διαφημιζόταν  η  Γκόλφω. Ομως ο Μπάκας δεν παιζόταν ούτε στον ανταγωνισμό .
 Για να ξεπαστρέψει  διαπαντός τον  όψιμο ανταγωνιστή του έβγαλε ανακοίνωση  έξω από το καφενείο του ότι η Μανταλένα θα προβαλλόταν χωρίς εισιτήριο και τόκανε. Έτσι δεν τόλμησε να εμφανισθεί άλλος αντίπαλος για σινεμά  στο χωριό. Μονοπώλιο Μπάκας  και  στο θέαμα.
Είχε όμως και τις ατυχίες του διότι κάποια φορά  στη κόπια που προβάλλανε ένα Σαββατόβραδο είχαν βάλει πρίν το έργο τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ με  τα  αντιπλημμυρικά έργα στα νερά του Θεσσαλικού κάμπου. Όταν οι χωριανοί είδαν τα νερά να κατρακυλάν επιθετικά στο τοίχο και νάρχονται πρός το μέρος τους , όπου φύγει-φύγει φωνάζοντας ότι θα πνιγούν.

Εμεινε ο Μπάκας και ο πλανόδιος κινηματογραφιστής να βρίζουν τη μοίρα τους και να προσπαθούν να μαζέψουν τις καρέκλες. Έκτοτε έλεγχε τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ  πρίν  την προβολή ταινίας.

ΟΡΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ



Χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου με τα νομικά θέματα που τέθηκαν πρός κρίση στο Συμβούλιο Επικρατείας  σχετικά με τον λεγόμενο ΝΟΜΟ ΠΑΠΠΑ .

θα ήθελα  μόνο να παρατηρήσω τα εξής:

Μειοψηφούσες απόψεις έχουμε συχνά σε δικαστικές αποφάσεις ελάσσονος η  μείζονος σημασίας .
  Ομως έχει μεγάλη σημασία  κατά την άποψή μου στην προκειμένη περίπτωση λόγω της πολυμελούς συνθέσεως της Ολομελείας του Συμβουλίου  η αριθμητική διαφορά της μειοψηφούσας άποψης.

 Το 14-11 δείχνει ότι καμμία άποψη δεν  έχει  τόσο ισχυρή νομική βάση η και το αντίστροφο ότι και οι δύο  είναι  σχεδόν εξ ίσου ισχυρές.
 Τα πολιτικά κόμματα που ερίζουν για το θέμα του τρόπου ρύθμισης της συχνότητας της αδειών θα πρέπει να στέκονται στην ουσία του θέματος και όχι στο αποτέλεσμα της απόφασης  που βεβαίως αναντίρρητα συνεπάγεται τη  συμμόρφωση της Διοίκησης.

Εννοώ μ΄αυτό ότι τα κόμματα θα πρέπει να σταθούν στις νομικές σκέψεις τόσο της πλειοψηφούσας  όσο  και της μειοψηφούσας άποψης ,να τις ερευνήσουν και από εκεί να εξάγουν συμπεράσματα για το τι θα προτείνουν για το θέμα αυτό.

Πρέπει να παραμερισθούν οι κομματικές  κοκκορομαχίες και οι φτηνές αντιπαραθέσεις  για το θέμα  των αδειών .
 Εφόσον από όλες τις πλευρές δηλώνουν πολέμιοι της διαπλοκής  να  εφοδιασθούν από τις νομικές παραδοχές της απόφασης  και των δύο απόψεων με όπλα για να καταρτίσουν ένα νομικό πλαίσιο αδιάβλητο και ακέραιο από όλες τις πλευρές.

Αυτό βέβαια απαιτεί δουλειά επί της ουσίας και εγκατάλειψη της παλαιοκομματικής αντιπαράθεσης  ακόμη και εκεί που επιβάλλεται η συνεννόηση.

Αλλο διαφωνία και άλλο τυφλή και μόνιμη αντιπαράθεση για όλα, είμαστε ήδη στο χείλος του γκρεμού σαν κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, ας το δούν  επιτέλους αυτό  τα κομματικά επιτελεία.

Ο φελλός




Yπάρχει ένας είδος ανθρώπων που δεν νευριάζουν ποτέ , δεν συγκρούονται ,συνήθως φορούν ένα μισογελάκι  και δεν υπάρχει περίπτωση δια της ευθείας να συναλλαγούν με κανένα.

Είναι ράτσα που θεωρεί τον εαυτό του πολύ ξύπνιο και συνήθως πετυχαίνει και επιπλέει κοινωνικά ,όπως οι φελλοί στο νερό, χωρίς κόπο  μέσα από τα δρομάκια της κάθε είδους διαπλοκής.

Υπάρχει και μία άλλη περίπτωση ανθρώπων που δυσκολεύονται να χωνέψουν πολλά γύρω, τραβάνε ζόρια στην καθημερινότητα και με κόπο κατορθώνουν μερικά πράγματα.   Η διάθεσή τους δεν έχει να κάνει σε καμμία περίπτωση με μισογελάκια  και αταραξία ,διότι η γελούν η είναι αγέλαστοι και έχουν  τις  αντιστοιχούσες κατά περίπτωση μεταπτώσεις σε νεύρα ,συγκρούσεις κλπ.

Να φοβάστε και να προσέχετε το πρώτο είδος  είναι άφιλο και θα σας χρησιμοποιήσει για τους σκοπούς του ακόμη και όταν εσείς..... νομίζετε ότι σας βοηθάει.


Κοινοτοπίες θα μου πείτε ..όμως τόσο πολύ συχνές  που δεν μπορώ να μην  ..φελλολογίσω σήμερα ...

ΕΞΟΔΟΣ 25


Εκεί που περίμενα στην έξοδο 25  δίπλα μου μια γλυκύτατη ηλικιωμένη κυρία μου χαμογέλασε. Της χαμογέλασα και εγώ και έτσι απλά ξεκινήσαμε μια κουβέντα που κράτησε μία ώρα αφού είχε καθυστέρηση το αεροπλάνο. Εβραία από τα Γιάννενα που ζούσε στην Αθήνα  κοντά στα 90. Πήγαινε  στα Γιάννενα για να παραβρεθεί σε τιμητική εκδήλωση κάποιου συγγενούς. Μού ελεγε ότι έχασε στα στρατόπεδα  80 συγγενείς. Ντράπηκα ..δεν τη ρώτησα αν ήταν επιζήσασα η ίδια. Ετσι μου φάνηκε. Ήταν ευτυχής που ζούσε και ταξίδευε και αυτό φαινόταν από την πρώτη ματιά.
Δεν μπορούσε να περπατήσει εύκολα ,κινιόταν σε αναπηρικό καροτσάκι.
Ηλθαν και τη χαιρέτησαν και άλλοι Εβραίοι  ,άλλοι από Αμερική  και άλλοι από την Ιερουσαλήμ.  Μιλούσαν σχεδόν όλοι ελληνικά.
Ολοι μιλούσαν για τους χαμένους δικούς τους στα στρατόπεδα , έλεγαν τα ονόματά τους και τους απογόνους τους για να εντοπίσουν συγγένειες και γνωριμίες.
Τί άνθρωποι αυτοί οι Εβραίοι .....ανοιχτές πληγές όλοι τους.... σκεφτόμουν.
Η καλή κυρία κάθε τόσο γύριζε και μου έλεγε να μην ματιάσουμε  την Ελλάδα μας , δεν έχουμε βομβιστές ... όπως στην Ιερουσαλήμ  που ζούσαν πολλοί δικοί της.
Φύγαμε όλοι από την έξοδο 25  και σκορπίσαμε μέσα στη μέρα και στη ματαιότητα.
 Μούρχεται η σκέψη ότι όλο αυτό ανούσιο στροβίλισμα της ζωής σταματάει κάτι τέτοιες στιγμές στο πουθενά    ..εκεί που οι άνθρωποι ανεξήγητα ανταλλάσουν συμπάθεια και γνωριμία.